ceramika / ceramika artystyczna / historia

Historia


  




   Rozwój ceramiki artystycznej i jej zdobnictwa zależy od zapotrzebowania, rozwoju techniki, dominującej mody oraz estetyki. Wyroby z ceramiki znane były już od paleolitu. Kształt i dekoracja naczyń używanych w brzędach pogrzebowych oraz w gospodarstwach domowych jest dla archeologów jednym z kryteriów wyróżniania kultur przedhistorycznych.
   Ceramika artystyczna w starożytności rozwinęła się w basenie Morza Śródziemnego: Kreta, Mezopotamia, Egipt. Wysoki poziom osiągnęła w starożytnej Grecji. Powstawała tam ceramika czarnofigurowa oraz czerwonofigurowa. Wytwarzano naczynia codziennego użytku: wazy, amfory, pitosy, kratery. Zdobiono je scenami mitologicznymi, z eposów i życia codziennego. W średniowieczu w Europie rozwinęła się ceramika użytkowa: kamionki, kafle. Arabowie posiadali umiejętność produkowania fajansu ze szkliwem kryjącym. Głównymi ośrodkami ceramiki artystycznej w epoce renesansu były Włochy (terakotowe i majolikowe rzeźby, majoliki) i Francja (B. Palissy). W baroku rozwinęła się Holandia: manufaktury w Delft. W tym samym czasie pojawiły się naśladownictwa ceramiki chińskiej.

   We Włoszech w XVI w. podjęto pierwsze próby wyrobu porcelany w europie. W 1709 roku właściwy skład masy porcelanowej ustalił w Saksonii J.F. Böttger . W Miśni w 1710 roku powstała pierwsza europejska manufaktura twardej porcelany, która do około 1760 kształtowała styl w ceramice artystycznej. W XIX. ulepszone zostały procesy technologiczne i wprowadzono seryjną produkcję. Przyczyniło się to do obniżenia poziomu artystycznego.  W XX w. nastąpił rozwój wzornictwa przemysłowego, ceramiką artystyczną zajmowali się bardzo wybitni artyści.


Polityka Prywatnosci |

Historia